با اندوه فراوان دوست ارجمند ما آقای کبیر توخی، یکی از پیروان جنبش چپ انقلابی افغانستان، در ۲۸ اگست ۲۰۱۹ در کانادا پدرود حیات گفت. خبر خاموشی این مبارز ما را در غم عمیق فرو برد و میخواهیم بدینوسیله به دوست گرامی خانم رحیمه توخی همسر و کلیه دوستداران ایشان مراتب تسلیت و همدردی خویش را ابراز نماییم.
در کتابهای درسی مکاتب سالهای بسیار دور، گفتگوی طوطی و فیلمرغ بود که وقتی فیلمرغ در شمردن زیباییهای خود در برابر طوطی در میماند، از سر خالی نبودن عریضه سر به زیر و شرمنده میگوید: نمیبینی که من مثل انسانها فکر میکنم!
دولتهای به شدت مرتجع، مستبد و وابسته افغانستان بعد از امانالله تا امروز با ادعای داشتن «استقلال»، خون مردم را به شیشه کرده و این ادعای دروغین و عوامفریبانه را همیشه به عنوان تنبان جان عریان خود مورد استفاده قرار دادهاند.
(قسمت سوم)
دعوت از حمید گل و «نوکرهای آیاسآی»
مسعود و ربانی و همدستان که جنرال حمید گل را به کابل دعوت کردند، مردم افغانستان به آنان نفرین فرستادند. اما شفیع عیار به این یکی از خاینانهترین حرکتهای ضد ملی دو قبلهگاهش توجهی ندارد.
(قسمت دوم)
شفیع عیار و هیرویینسالاران «سیا»زاده
او مثل هر قومپرست هار و تفرقهانداز، با چربزبانیهای شیادانه نمیتواند سرشت ضد پشتوناش (نه پشتونیزم) را بپوشاند. عبدالله را به حق «کلانترین و مفتضحترین جاسوس نکتایی گلابی»(۴۴۳) مینامد، اما توضیح نمیدهد که این ژیگولوی رسوا، جاسوس کدام کشور است، امریکا؟ اگر بلی، باید پنهان ننماید که «مارشال صاحب»، قانونی، عطا محمد، برهانالدین و صلاحالدین ربانی، مسعود خلیلی، بسمالله، اسماعیل، امرالله صالح و... جزء سربازان جرار «سیا» بودند که پنتاگون برای سقوط طالبان و سرهمبندی دولت پوشالی بر آنان و دوستم تکیه کرد و مسعود را «قهرمان ملی» و همتراز جورج واشنگتن خواند. یعنی در ازای اشغال افغانستان هم یک «قهرمان ملی» برای ما تراشید و هم دولتی متشکل از عمله او که با قطع پستان «سیا» از دهان شان، زندگی و خردجالی شان پایان مییابد. ولی شفیع عیار این واقعیت آفتابی را منکر میشود تا معبودان قاتلاش را «مستقل» و «دموکرات» رنگ نماید و از آن مهمتر مانند سلطانزوی، نوشین اربابزاده، سیدطیب جواد، شکریه بارکزی، جعفر رسولی، خالد مجیدیار و سایر امریکاپرستان، مستعمره بودن افغانستان را واهی نشان دهد. و با عزیمت از همین موضعگیری است که هرگونه اصلاحات اجتماعی و سیاسی را در دایره نظام اخوانی منهای غنی ممکن میشمرد. و در خدمت همین نفی سیطرهی امپریالیزم و دولت دستنشاندهاش در کشور است که «سگهای ولگرد کوچگی کابل را بدیل بهتر از اشرف غنی»(۳۴۴، ۳۳۸) قلمداد مینماید اما راجع به غلامی آقای «متفکر» به امریکا لب میدوزد چون لابد این وجه غنی، خودش و هر کسی را اوج افتخار میداند نه حضیض ننگ. ندیدن اسارت افغانستانِ در چنگال امریکا، آقای عیار را قسمی روانپریش کرده که وقتی هم ناگزیر به اشاره از «کمک امریکا به طالبان در کندز و دیگر جاها» میشود(۵۰۱)، مولود «سیا» بودن طالبان، داعش و سرکردگان جهادی و تکنوکرات دولت پوشالی را مسکوت گذاشته و نتیجه نمیگیرد که علتالعلل فجایع جاری افغانستان امریکاست که سرنوشت وطن ما را به مدد حقوق بگیران بومیاش در کف دارد.
(قسمت اول)
مدتها پیش دوستی به ما گفت که آقای شفیع عیار برنامههایی در یوتیوب دارد در افشای خرافات دینی و این که اکثر ملاها و مولویهای افغانستان خلاف دساتیر قرآن وعظ و نصیحت میکنند در حالی که خود غرق در «آن کار دیگر» اند. ما گفتیم اگر چنین باشد خوبست که ملا و مولویهای بدسرشت جاهل ظاهرا غیرطالبی افشا شوند که فرقی با برادران طالبی خود ندارند. تا این که خود نگاهی به برنامهها انداختیم و دریافتیم که واقعیت نه آنست که دوست ما گفته، نه آنست که در کامنتهای برنامهها میآیند و نه مخصوصا آنست که به ادعای خود عیار گویا مستقلانه و به مثابه یک روشنفکر ناراضی از اوضاع کشور، نقشاش را در آگاه ساختن مردم ما ادا میکند.
ما مکررا نوشتهایم که یکی از مصایب اشغال روسها و سپس امریکا و وجود دولتهای پوشالی و جهادی و طالبی و ع و غ، عبارت بوده از تزریق مکروب تسلیمطلبی، بیهمتی و بیعزتی به اکثر روشنفکران میهن. بیحساب اهل به اصطلاح قلم و زبان را داریم که اول خود را به روسها و وطنفروشان پرچم و خلق و بعد به دژخیمان جهادی عرضه کردند و با ورود طلبه«کرام» از کنام «آیاسآی»، بخشی از این بدذاتان دامن جهادی زیر قیمومیت «سیا» را گرمتر و نرمتر یافتند و بخشی هم فاشیستهای طالبی را آیندهدار دیده به پیشوایی خلیلالله هاشمیان و نرشیر اسحق نگارگر با بیعاری و فرومایگی تا سرحد بوسیدن چشم و پای ملاعمر و به پیشوایی جنرال رحمتالله صافی و روستار ترهکی تا «جنبش مقاومت ملی» خواندنِ میهنفروشان کرام تن سپردند.
